Italiaans temperament

Hij was een typische Noord-Italiaan, lang en met donkerblond haar. Mijn vrouw en ik zagen hem de brede weg oversteken in de richting van het terras van Caffe Manzoni. Wij drinken daar graag een cappuccino als wij in Milaan zijn. CaffeManzoniHij had een heel klein hondje aan een lange riem bij zich. Zo klein dat hij er, groot als hij was, naar mijn gevoel een beetje mee voor schut liep. Voor Caffe Manzoni was een taxistandplaats. De man zag de taxi die aan kwam rijden en op de taxistandplaats wilde stoppen niet aan komen. De taxichauffeur zag kennelijk te laat dat naast de man nog het hondje liep en wist nog net op tijd te stoppen om een ramp te voorkomen. Wij zagen de man en het hondje verstijven van schrik. De taxichauffeur, het bleek een vrouw te zijn, draaide haar raampje open en schreeuwde iets naar de man wat wij niet verstonden, maar ze wees er bij naar het zebrapad verderop. De man riep iets terug waarbij hij met zijn vrije hand in de lucht een gebaar van wat klets je nou maakte. De vrouw stak nu haar arm en hoofd uit het autoraampje en begon op hoge toon tegen de man te schreeuwen, waarbij ook zij met haar arm begon te gebaren. De man had het hondje inmiddels aan de riem de stoep op getrokken en was een stukje weggelopen maar kwam nu terug en begon ook wild te schreeuwen. Het hele terras keek inmiddels ademloos toe. De hoofden draaiden van de vrouw links naar de man rechts en terug als bij een tenniswedstrijd. Het hondje, geschrokken van zijn wild schreeuwende baas, stond op zijn pootjes te trillen. De vrouw was nu duidelijk aan het schelden, wat de man zo kwaad maakte dat hij naar voren stapte en een deuk in het rechter portier van de taxi schopte. Daarna liep hij weer weg. De vrouw, een klein Italiaans propje, kwam furieus uit de auto en begon de man na te krijsen. De man tilde met een hand zijn hondje op, keerde om, en kwam met grote stappen op de vrouw af lopen. Nu gaan er klappen vallen, dacht ik. Gelukkig stopte de man vlak voor de vrouw en begon met rood aangelopen gezicht weer tegen haar te schreeuwen. De vrouw spuwde de man in zijn gezicht. De man bleef even staan om zijn gezicht af te vegen en spuwde toen terug. Nu hield hij het voor gezien, draaide zich om en liep over de stoep weg. De vrouw bleef hem nog even uitschelden, keek toen even naar de deuk in haar portier en stapte mopperend weer in haar taxi. De gesprekken op het terras gingen weer verder. Italianen maken van hun hart geen moordkuil.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *